Urban Waite - Bloedrood is de nacht

Doodenge misdaadroman over drugshandel, geschreven in een stijl die doet denken aan Cormac McCarthy. Wel een voor sterke magen.

Op de grens tussen Amerika en Canada worden drugs gesmokkeld. De echte boeven blijven buiten schot want ze maken gebruik van bolletjesslikkers en koeriers. Een van die koeriers is Hunt.

Hunt is geen echte crimineel, hij is iemand die met zijn vrouw Nora een paardenmanege runt en uit financiële nood wat wil bijverdienen aan het versjouwen van een paar balen wiet. Laakbaar, daarvan is hij zich bewust, maar de job ziet er eenvoudig uit.

Jobs die er eenvoudig uitzien zijn per definitie niet eenvoudig in het misdaadgenre. Als de wiet harddrugs blijkt te zijn, zet het sneeuwbaleffect in en wordt Hunt een opgejaagde in de bossen van de staat Washington.

Zijn belangrijkste belager is ene Grady - een huurmoordenaar die dankzij het literair talent van Waite uitgroeit tot een ondraaglijk sinistere griezel, die exact de zwakke plekken van zijn prooi weet te vinden.

Ook de recherche van Washington State heeft lucht gekregen van de drugssmokkel. Sheriff Drake stuitte bij toeval op de smokkelaars, maar hij heeft vooralsnog geen idee hoe het netwerk in elkaar zit.

Noch de lezer, want Waite zet de personages bedreven in door hen soms bij de naam te noemen en soms aan te duiden als 'de ene man’ of ‘de andere man'. Omdat vaak onduidelijk is welke mensen dubbelspel spelen en wie er aan de verkeerde kant staan, schept hij effectief een paranoïde sfeer en ambivalente belangen.

Misdaadthrills

Waite heeft een stilistisch vermogen waar je U tegen zegt, zodat Bloedrood zich in eerste instantie niet als thriller laat lezen maar als een intrigerende (misdaad)roman.

Naarmate de drugssmokkel verder ontspoort en steeds meer uitzonderlijk wrede mannen in het verhaal worden betrokken, maakt de nijpende sfeer ruimte voor echt angstaanjagende thrills.

Zo ziet Waite er geen been in een scène neer te zetten waarin een man wordt gemarteld in een kamer waar een nest jonge poesjes olijk zit te spelen. De kittens zijn niet in het minst geraakt door de horror in hun nabijheid en vermaken zich zelfs met wat er bij een martelscène zoal in het rond spat.

Met dit soort contrasten, die het geweld bijna alledaags maken, betoont Waite zich een nieuwe ster. De manier waarop hij zijn personages uitwerkt en intensiveert met het subtiel prijsgeven van hun achtergrond, draagt bij aan de kracht van het verhaal. Cormac McCarthy had hem met trots zijn beste pupil genoemd.

Uitgeverij: A.W. BrunaVertaling: Riek Borgers en Laura van Campenhout

© NU.nl/Anne Jongeling

Laatst gewijzigd: 01-02-2012 08:13